Op een doodgewone maandagmiddag had ik een kennismakingsgesprek met een executive coach. Die coach, een fantastische dame, vroeg na een kwartiertje of ik er wel eens aan had gedacht me te laten diagnosticeren, ze dacht iets van autisme bij mij te herkennen. Eenmaal buiten na het gesprek googelde ik ‘autisme bij vrouwen’ en na het lezen van het eerste de beste lijstje kenmerken dat ik tegenkwam wist ik: dit gaat over mij.
Na ruim 10 jaar veel geïnvesteerd te hebben in mijn carrière moest ik andere keuzes maken en mijn prioriteiten te verleggen. Met een (autistische) burn-out en een gezin met soms extra zorgvragen wilde ik mijn tijd en leven anders indelen en andere prioriteiten stellen. En in plaats van verlies ervaarde ik winst, ontdekte ik kanten van mezelf waarvan ik niet wist dat ik ze had en waardeerde ik mijn omgeving meer. Natuurlijk was en is er ook verlies, rouw, verdriet en onvermogen. En net zoals ik met verwondering kijk naar alle nieuwe ontdekkingen, probeer ik ook met verwondering te kijken naar de zwaardere en schaduw-kanten van mijn nieuwe leven te kijken.
Dit ben ik: Alice, ‘geschreven in de wonderland-variant’. Denkend aan mijn ‘nieuwe’ leven bedacht ik dat ik zo wil worden: Alice-de-Wonderland-versie. Ik ben op zoek naar mijn eigen ‘Wonderleven’, om zelf ‘Alice in Wonderleven’ te worden. Met mijn eigen creaties, vreemde indelingen, aparte keuzes, kortom: helemaal eigen, een beetje gek, compleet Alice.
