Waarom zou ik kinderen willen? Het was een relevante vraag toen ik een relatie kreeg met de man die nu mijn echtgenoot is. Hij is ouder en wilde wel kinderen, dus voor het eerst in mijn leven moest ik er serieus over nadenken. Ik kon de vraag niet beantwoorden, bleef hangen in een brei van gedachten en woorden, voors en tegens.
Dus draaide ik het om: waarom zou je geen kinderen willen? Er is natuurlijk het klimaat, de ecologische afdruk van de mens. Verder zou ik het leven kunnen blijven leiden zoals ik dat deed: veel werken, veel verdienen, veel reizen, veel genieten van het leven. Dus kortom: work hard, play hard. Dat vond ik geen goed argument, ik was juist benieuwd naar wat het leven te bieden had in een andere fase en daar waren ook andere parameters voor nodig.
Misschien een wat kortzichtige benadering, maar ik koos ervoor om het avontuur aan te gaan. We kregen twee prachtige zoons, een geschenk! Al was de prijs ook hoog: de hormoonschommelingen deden me geen goed en ik kon (en kan) niet goed tegen de overdaad aan prikkels die (kleine) kinderen produceren. Toch verzette ik me tegen begrippen als ’tropenjaren’ en wilde ik niet toegeven hoe zwaar het was, hoe zwaar ik het had. Tot ik niet meer kon…
Natuurlijk ontstaat een burn-out niet van de ene op de andere dag. Maar in mijn geval is de keus om ‘aan kinderen te beginnen’ wel cruciaal geweest. Ik durf wel te zeggen dat ik daardoor mezelf pas echt goed heb leren kennen en dat ik juist doordat ik stil werd gezet, mijn leven stil werd gezet, leerde wat ik mooi en fijn vind in het leven. Daarbij zorgden de kinderen voor ritme in de week en in de dag, ik had een prachtige reden om elke dag op te staan, eten te verzorgen, liefde te geven.
Net toen ik weer aan het werk was dronk ik koffie bij een lotgenoot die bij mij in de buurt woont. Ook zij heeft een prachtige zoon, plus een fikse (autistische) burn-out. Ze worstelde met het moederschap, of ze haar zoon wel kon geven wat hij nodig had en wist niet of ze aan kinderen was begonnen als de toen had geweten dat ook haar brein extreem prikkelgevoel is. Ik herkende de vraag. Ook ik heb mezelf afgevraagd of het allemaal wel zo’n goed idee was. Om al heel snel tot de conclusie te komen dat het zinloos is me dat af te vragen. Ik ben juist ontzettend blij dat ik niet wist hoe ik écht in elkaar zit, hoeveel het krijgen en vooral het hebben van kinderen me aan energie kost, want misschien had ik het dan niet gedaan, niet gedurfd.
Ik ben nog elke dag dankbaar voor mijn kortzichtige benadering, dankbaar dat ik door mijn jongens mezelf beter heb mogen leren kennen. En natuurlijk kan ook ik ze af en toe achter het behang plakken…
