Soms verlang ik terug naar mijn burn-out. En dan voel ik me direct schuldig. Schuldig tegenover al die mensen die nog middenin hun burn-out zitten en er alles voor willen doen om eruit te komen. Schuldig ook tegenover alle mensen in mijn omgeving die last hebben gehad van mijn burn-out, ermee moesten omgaan. En natuurlijk ben ik heel dankbaar dat ik me weer beter voel, weer kan functioneren, energie heb, kan werken, kan leven! En toch.
Toch verlang ik af en toe terug naar die lege tijd. Toen ik bijna niets kon, en ook niets hoefde. Niet hoefde te werken, want ik moest juist herstellen. Geen contact hoefde te maken, want dat zou me misschien extra belasten. Geen doelen hoefde te stellen, want mijn herstel moest eerst.
‘Herstellen is hard werken.’ En dat klopt. Zeker omdat ik wist waardoor ik overbelast was geraakt, probeerde ik aan te leren niet in dezelfde patronen verder te gaan. Ik probeerde te leren mijn grenzen te herkennen en wat ik kon doen als ik een grens naderde of had bereikt. Maar na en naast al dat proberen en leren moest ik vooral ook veel rust nemen en houden, mezelf rustig houden. De dagen waren daardoor monotoon, al zou ik liever zeggen monochroom. Iedere dag had zo zijn eigen focus, zijn eigen kleur. Ik wist per dag redelijk waar ik aan toe was, al was dat niet altijd even prettig, het was wel duidelijk, overzichtelijk. En rustgevend.
Ik ben zielsgelukkig dat ik weer kan werken, er stroomt ontzettend veel hernieuwde energie door mijn aderen en ik geniet van de contacten en sociale omgeving. En toch…
Door alle nieuwe en oude verplichtingen in een strak geregisseerd schema, met daar tussendoor de bijbehorende onregelmatigheden, hebben mijn dagen alle kleuren van de regenboog. En hoezeer ik daar ook van geniet, een regenboog ontstaat als niet alleen de zon schijnt maar het tegelijkertijd ook regent. Hoe meer van beide tegelijk, des te mooier en voller de boog wordt.
Ik houd van regenbogen, ze hebben iets magisch. Juist omdat ze niet vaak voorkomen. Ik verlangde naar regenboogdagen, juist toen de dagen monochroom waren. En nu mijn dagen gevuld zijn met regenbogen, verlang ik naar de magie van een monochrome burn-out-dag. Niet voor altijd, maar juist die magische enkele keer…
