Midzomer trouwden twee goede vrienden en ik had de eer en het genoegen ceremoniemeester te mogen zijn op hun grote dag. Ik ben al eens eerder ceremoniemeester geweest op een bruiloft, maar dat is inmiddels zo’n 15 jaar geleden. Toen was ik student en nu moeder, enig verschil is er dus wel. Plus dat ik een hele berg levenservaringen rijker ben.
In aanloop naar de grote dag komt mijn organisatietalent op stoom, in het begin wat langzaam en matig, maar al snel met grote kracht en oog voor detail. Het is veel werk, wat ik gelukkig niet alleen hoef te doen. Samen met mijn collega-ceremoniemeester, aan andere vriendin van het bruidspaar, trek ik de organisatie. Ik merk dat ik terug kan vallen op al mijn ervaringen met het organiseren van evenementen.
Voor de bruiloft heb ik het draaiboek tot in detail uitgeschreven, een grote excel-tabel laat zien hoe de dag eruit ziet. Behalve het weer (het regent af en toe stevig) doet alles mee zoals het draaiboek het vermeldt. En eigenlijk zelfs het weer, wat met die regen is natuurlijk rekening gehouden, gasten zijn extra gevraagd om toch vooral wel een kleurrijke paraplu mee te nemen, voor het geval dat.
Op de dag zelf draag ik zorg voor de macro-organisatie, mijn collega voor de micro-organisatie. Zij zorgt voor het bruidspaar, de make-up, haar, kleding, dat ze op de goede plek zijn, is ook getuige. Ik heb alle contacten met de locaties, regel de techniek, aankleding van de zaal, zorg dat de gasten op het juiste moment richting de juiste plaats bewegen en de speeches op het goede moment beginnen. Voor die laatste twee dingen heb ik een belletje, ter bescherming van mijn stem. Helemaal in mijn element gebruik ik het om de grote groep mensen te vragen hier of daar heen te gaan, naar boven of naar buiten, stil te zijn of naar de dansvloer te gaan.
Na de openingsdans van het bruidspaar, tijdens het begin van het feest zeg ik tegen mijn lief: ‘dit is geweldig, hiervoor en nu voel ik passie, alleen moet ik straks of morgenochtend wel huilen’. De uren erna word ik overladen met complimenten, gevraagd of ik professioneel ben ingehuurd als weddingplanner, of ik dit vaker doe. Ik doe de laatste dingen, geef iedereen bloemen mee, haal alvast spullen richting uitgang zonder dat iemand het ziet, zorg dat auto’s klaar staan, overleg over de mid-night-snack en laad uiteindelijk alle cadeau’s in. Als we het bruidspaar hebben thuisgebracht kijk ik tevreden naar de hemel, volle maan, toch bijzonder.
De volgende dag gebeurd wat ik vreesde en waar ik rekening mee hield. ’s Morgens ben ik vroeg wakker, te vroeg, check of alles goed gaat met het champagne-ontbijt, ga er maar uit en zak na de lunch in, ga een paar uur slapen en wordt wakker met bonkende koppijn. Gelukkig helpen pijnstillers, zondag weer een paar uur slapen na de lunch, weer suf en duf, maandag thuiswerken, na de lunch een half uur liggen en gelukkig dinsdag al enigszins weer mens.
Zaterdag had ik inderdaad moeten huilen. En ik wist waarom: dit was wat ik misschien wel het liefste deed, wat ik enorm goed kan, maar ik kan het ook niet, zou eraan kapot gaan zoals ik al eens kapot ben gegaan. Mijn brein was totaal overbelast, ik had al mijn kruid en misschien wel meer verschoten. Schijn bedriegt, helaas. Maar ja, bloed kruipt waar het niet gaan kan dus ook mijn brein bedriegt.
