Breinbreak

Haast, een bekend gegeven in onze tijd. Veel mensen lijden aan FOMO (fear of missing out, voor wie het gegeven is dit niet te kennen) en we zijn trots op onze 24/7 economie. Het voordeel hiervan is dat we ongelofelijk veel kunnen doen in hele korte tijd, dat we veel meemaken, veel ervaringen opdoen, van alles veel eigenlijk. Behalve rust, veel rust.

Toen ik weer ging werken na mijn burn-out was het heerlijk weer onderdeel uit te maken van een team. En zoals dat gaat ging ik al na een paar maanden mee met de heidag inclusief teamuitje, een hele dag onder dezelfde mensen, met een strak programma. De mensen zelf waren het probleem niet, wel dat mijn brein het nog niet aankon: een hele dag aan-staan. Dus bedacht ik dat ik af en toe extra pauze moest nemen, want juist tijdens de pauzes in het programma was het sociale aspect extra aanwezig, heerlijk, energie-gevend en tegelijkertijd voor mij het meest uitputtend. Ik noemde die extra pauze mijn benodigde ‘brein-break’, plande ze in het programma en omdat mijn collega’s mijn historie kenden deed niemand er moeilijk over.

De laatste tijd merkte ik dat ik onrustiger was, weer continue aan stond en steeds weer nieuwe dingen wilde gaan doen. Ik raak nog altijd regelmatig verstrikt in de kluwen van mijn brein, overweldigd en overspoeld door de veel te grote hoeveelheid indrukken, gedachten en gevoelens, gefrustreerd en radeloos soms door de totale overprikkeling die me lam legt. Daarnaast merk ik steeds vaker een disbalans tussen sociale overprikkeling en intellectuele onder-prikkeling, wat me ook onrustig maakt, om nog maar niet te spreken over de extra hormonale disbalans van de laatste tijd.

Mijn coach gaf mij het volgende advies: ga eens wat vaker even liggen, gewoon om te voelen hoe je je voelt, hoe moe je misschien wel bent. En maak niet steeds nieuwe plannen, maar sta wat vaker stil, anders blijft de adrenaline door je lijf gieren en voel je niet écht hoe je je voelt. Spijker op zijn kop, al blijft het lastig stil te staan met een hoofd wat altijd maar doorgaat, doordenkt, door tolt, door…

Ik heb altijd haast, wil altijd snel, typ in plaats van dat ik schrijf want dat gaat te langzaam. Niet omdat ik bang ben iets te missen, maar omdat ik mijn brein bij wil houden, ik niets wil vergeten van wat daar in mijn bovenkamer ontstaat. En toch, toch neem ik weer regelmatiger een breinbreak, sta ik stil, laat ik mijn brein juist gaan, om uiteindelijk tot rust te komen en te creëren.