Oh wat een jaar… het zijn woorden die ik de afgelopen weken vaak heb herhaald. Een nieuwe baan na meer dan 2 jaar ziek thuis zitten, een prachtige reis naar Costa Rica (wat een luxe), de start van In Wonderleven, het ceremoniemeesterschap voor de bruiloft van dierbare vrienden, de verhuizing van mijn schoonmoeder, een presentatie over mijn autisme en neurodiversiteit, een vaste functie, en natuurlijk alle hectiek van een gezin, het hield niet op. Een super lijstje, ik kan die anders zeggen. Het maakt me dankbaar, nederig ook, maar vooral… moe.
Het lijstje hierboven vertel ik met redelijk gemak, maar confronterender is het om erbij te vertellen dat ik me twee keer ziek moest melden, niet omdat ik griep had, maar omdat ik te moe was geworden, uitgeput, mijn grens over gegaan. Ik had mijn grens gemist, weer. Terwijl ik zoveel voorzorgsmaatregelen had genomen, het voelde mislukt. Maar ik leerde dat het allerminst mislukt was, dat ik juist door me ziek te melden mezelf beschermde, leerde voelen hoe mijn grens voelt.
Dit jaar was een mooie beproeving. Of meer eigenlijk een mooie oefening. Tijdens mijn psycho-educatie leerde ik wat psychologische flexibiliteit is, hoe je die kunt vergroten door juist eerder om de rem te trappen, door op tijd een stapje terug te doen, te minderen. Dit jaar heb ik ermee geoefend, door de ervaren, te voelen, te vallen, weer op te staan, door te leven.
Windows heeft een mooi hulpmiddel als de boel vastloopt: druk tegelijk control, alt, delete en er verschijnen een paar opties, een daarvan is ’taakbeheer’. Door middel van deze functie kun je zien welk programma eventueel is vastgelopen, welke misschien wat veel geheugen opsnoept en energie verbruikt. Je ziet de applicaties die je open hebt, maar ook de achtergrondprocessen. Op het moment van schrijven zijn het er op mijn laptop wel 67! Kost weinig processorkracht zie ik, maar toch wel wat geheugen. Zo gebruikt Teams op de achtergrond meer dan 100MB, relaties zijn nu eenmaal energievreters.
Vaak merk ik dat als het me teveel wordt er ook bij mij allerlei gedachten doelloos rondtollen, mappen in mijn hoofd die openstaan en me zo nu en dan aan allerlei op dat moment nutteloze zaken herinneren. Natuurlijk kan ik niet met een paar muisklikken mijn hoofd rustig krijgen, maar invloed op die tollende gedachten heb ik wel degelijk. Alleen al door me bewust te zijn dat ze er zijn en er iets mee te doen, bijvoorbeeld de betreffende taak of het onderwerp op te schrijven. Door rust te nemen, alleen te zijn, en bij totale vermoeidheid na ctrl, alt, delete ook op shutdown te klikken.
En nu op naar een nieuw jaar, met nieuwe dromen en nieuwe kansen, en ja, ik zal het weer zelf moeten doen, maar dan wordt het vast weer een mooi en goed jaar.
Ik wens jullie allemaal een gelukkig en gezond nieuw jaar!
