Ik ben boos. Niet zomaar boos, ik ben woest, razend, en eigenlijk vooral teleurgesteld. In de wereld, de maatschappij, in mezelf, vooral dat laatste. Want waarom moet ik nou prikkel-gevoelig zijn, waarom zo snel moe, waarom een kater na een leuk en iets drukker weekend, zelfs zonder alcohol.

Waarom waarom zijn de bananen krom. Het heeft natuurlijk geen zin, er komt geen antwoord op de waarom-vraag. De vraag hoe het komt dat mijn brein niet neuro-typisch is kan ik op zich wel rationeel beantwoorden. Het zal iets zijn met genetische aanleg, vorming van mijn brein, etcetera. Maar dat is niet het antwoord op de waarom-vraag zoals ik hem bedoel. Het voelt zo oneerlijk, de wereld draait vrolijk verder en ik moet gedwongen mijn leven totaal anders inrichten, vooral alles verminderen. Minder contacten in de week, minder activiteiten, minder geluid. Alleen wel meer slaap, veel meer slaap.

Noem het een acceptatie-dipje. Acceptatie komt in vele lagen, elke keer als ik denk er te zijn komt er weer iets nieuws waar ik op moet kauwen, over moet rouwen, het uiteindelijk omarmen, of als dat te ver gaat nemen zoals het is. Tijdens mijn psycho-educatie verwoordde mijn psycholoog het prachtig: ‘je accepteert wel dat je autisme hebt’, zei ze, ‘maar je accepteert de beperkingen niet’. Beperkingen, een rotwoord vond ik toen, en nu eigenlijk nog steeds. Ik voel me geen gehandicapte, maar binnen de maatstaven van onze maatschappij ben ik beperkt. Ik kan iets misschien wel aan qua competenties, maar mijn brein moet het ook nog aankunnen, begrijpen, volhouden.

Soms hoor ik: ‘maar dat ben ik niet, dat is mijn autisme’. Zo wil ik niet redeneren, ik kan mijn hoofd er tenslotte niet afschroeven. Mijn chaotische, snel vermoeide brein hoort ook bij mij, is onderdeel van mij, dat ben ik óok. Ik ben meer dan een autist, maar autisme is wel onderdeel van wie ik ben.

En toch valt me allemaal even zwaar, valt het even tegen. Blijkbaar ben ik een paar acceptatie-niveau’s terug gegaan. Noem het een baal-week, na een heel leuk en gezellig druk weekend. Ik had me nog zo goed ingesteld op een off-week, en toch is het een baal-week, een off-baal-week.

Eén reactie

Geef een reactie

Je e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

Gerelateerde berichten

Ongeziene dagen

Ik ben thuis, net de kinderen naar school gebracht, ik zit, scroll op mijn telefoon. Doelloos, zinloos, somber. Het werk

Probeer het opnieuw

Ver voor het smartphone tijdperk hadden we thuis een soort kinderlaptop met daarop spelletjes om onder andere te leren rekenen.

Game over

Als ik even tot mezelf wil of misschien wel moet komen ga ik graag even neuzen in een boekhandel. Even