Game over

Als ik even tot mezelf wil of misschien wel moet komen ga ik graag even neuzen in een boekhandel. Even kijken welke nieuwe titels er zijn, wat me aanspreekt, even mijmeren over wat mijn volgende boek zal zijn of die daarna. Bij een van die bezoekjes zag ik het nieuwe boek liggen van Charlie Mackesy: De jonge, de mol, de vos, het paard en de storm. Die storm, dat sprak me aan, en dus besloot ik impulsief het boek te kopen, een boek met tekeningen is tenslotte nooit zo mooi op de e-reader.

Het duurde even voordat ik de energie of misschien meer de moed of de rust vond het boek met de hoofdtitel ‘Onthoud dit altijd’ open te slaan. Langzaam liet ik de wijze lessen op me inwerken en liggend in bed genoot ik van de prachtige pentekeningen. Ik bleef hangen bij: ‘Heb geduld met jezelf. Van schreeuwen tegen een bloem gaat bij niet bloeien.’

Geduld hebben met mezelf, ik moest wel. Het hele jaar had in het teken gestaan van de zorgen om en voor onze zoon, een prachtige, slimme en hulpvaardige jongen met net als ik een psychische kwetsbaarheid. Terwijl ik het nieuwe jaar inging met juist meer energie, leek hij niet te herstellen van de drukke feestmaand (waarin hij ook nog jarig is). Dus na wat aanmodderen, ook op school, besloten we weer hulp te zoeken: het begin van een lange weg vol hobbels, doodlopende paden, afslagen en kuilen.

De zomervakantie was broodnodig na de zoveelste escalatie, maar wonderwel was het heel fijn, rustig en gezellig, en kwamen we allemaal uitgerust terug van de camping. Klaar om de weg van zorg te vervolgen, met gesprekken, intakes, mails, nog meer gesprekken, uiteindelijk escalaties door ons en spoedzorg, omdat de wachtlijst te lang bleek. Een strijd, thuis, op school, met instanties, met onszelf. En hij deed het zo goed…

En toen was de koek op, mijn koek was op. Al die tijd had ik ‘gewoon’ doorgewerkt, wat steeds redelijk te doen was met mijn parttime contract, maar schrijven en blogs publiceren lukte al sinds de zomer niet meer. Ik was op kantoor heel open geweest over de situatie thuis, dus niemand was echt verbaasd toen ik aangaf dat het niet meer ging, mijn hoofd het niet meer deed, ik kon nog geen email typen. Ikzelf ook niet, al was ik wel teleurgesteld, verdrietig, gefrustreerd, omdat ik alles had gedaan om gezond te blijven, niet uit te vallen, op de been te blijven, thuis en op het werk.

‘Game over’ dacht ik, level niet gehaald, zo voelde het, en nog steeds wel een beetje. Hoe goed ik ook weet dat ik er niets aan kon doen, ik goed heb gehandeld, het voelt als falen, als vallen. En dus ga ik weer opstaan, weer werken. Alleen moet ik geduld hebben, geduld met en voor mezelf, om weer te kunnen bloeien. Het wordt tenslotte vanzelf weer lente.