‘Was ik ook maar van mijn fiets gelazerd…’.
Ik kan niet voorkomen dat ik de tranen achter mijn ogen voel branden. Ik neem deel aan een netwerkbijeenkomst van het neurodiversiteitsnetwerk en we hebben net het indrukwekkende verhaal gehoord van een manager die niet-aangeboren hersenletsel heeft opgelopen. ‘Wat jou is overkomen is verschikkelijk’ vervolgt de collega, ‘maar het wekt veel meer empathie op’.
Al jaren voordat ik uiteindelijk echt uitviel met een zware burnout waren er tekenen geweest, signalen die ik vakkundig heb gemist. Ik was wel eens 6 weken ziek thuis geweest met overspanningsklachten, maar ik wist toen niet hoe snel ik weer aan het werk wilde. Werk was toch een van de belangrijkste bouwstenen van het leven, van mijn leven. En er moest gescoord worden, thuiszitten paste niet in dat plaatje. Ik was ook veel te bang om te falen, om niet goed genoeg gevonden te worden.
De manager reageert bijzonder: ‘vóór mijn val hadden jullie geen reet aan mij gehad’. Hij heeft net uitgebreid verteld hoe het zover gekomen was, dat hij altijd ging voor die promotie, nog hoger, nog meer verdienen. Tot het echt een keer teveel was en hij door een coach werd gemaard zich ziek te melden, wat hij niet direct deed. Pas toen de coach het in het daaropvolgende gesprek wilde doen, deed hij het zelf, en dat was nog niet genoeg. Drie dagen later viel hij van zijn racefiets, met zijn hoofd klapte hij op de grond. Het begin van zijn ommekeer. ‘Je kunt inderdaad beter van je fiets lazeren.’
In het netwerk hebben veel collega’s ervaring met onbegrip, onbegrip over hun beperkingen, over wat ze niet kunnen. Ze wijken tenslotte af van de norm, vragen net iets andere aanpassingen. En ze hebben geen ongeluk gehad, er was geen gebeurtenis aan vooraf gegaan die iedereen kan overkomen, waar mensen zich in kunnen verplaatsen, wat leidinggevenden kunnen (in)voelen. Ze zijn er tenslotte mee geboren, dan hoort het er gewoon bij, je kunt je toch gewoon aanpassen?
Ook ik ben ermee geboren, maar ik ben wel frontaal tegen een figuurlijke blinde muur geknald. Er was een periode voor en na, met een voorval wat mensen zich in konden verplaatsen, konden (in)voelen. Terwijl ik mezelf vakkundig kapot heb gemaakt ervaar ik medeleven, anderen die zich juist proberen heel te houden ervaren vaak onbegrip, en daardoor onvermogen. Helaas kun je soms beter van je fiets lazeren om ondersteuning en begrip te krijgen.
