We zitten zoals we wel vaker doen in een restaurant van onze favoriete keten en hebben net zoals elke keer weer hetzelfde besteld. De kaart hoeven we eigenlijk nooit te zien. Ik ken haar nu al jaren, we hebben al veel ups en downs met elkaar beleefd. Lange tijd werkten we bij het zelfde bedrijf en een tijd zelfs op dezelfde afdeling.
Het gesprek gaat over mij, over hoeveel energie me alles kost, over hoe snel ik moe ben en hoeveel ik moet slapen om goed te kunnen functioneren. Het gaat best goed de laatste tijd en ik denk weer aan werk, ben bezig uit te vogelen wat voor werk ik zou kunnen doen en hoeveel uur ik dan aan zou kunnen. Zonder dus weer binnen onafzienbare tijd uitgeblust en opgebrand te zijn.
Vroeger, dus voordat ik uitviel, werkte ik altijd fulltime. Tot ik de overstap naar de zorg maakte had ik nooit een contract van minder dan 40 uur gehad. Toen de kinderen kwamen verminderde ik dat door middel van ouderschapsverlof tot 36 uur. Maar vaak, en als manager in de zorg altijd, werkte ik meer uren. Veel meer uren zelfs.
Ik vertel dat ik nu waarschijnlijk maximaal 20 uur kan werken. ‘Maar hoe heb je het al die tijd dan volgehouden om fulltime te werken? Hoe dan…?’ Ze kijkt me vragend, bijna ongelovig aan. Ik moet haar het antwoord schuldig blijven, maar in de dagen en weken erna resoneert haar vraag: ’hoe dan, hoe dan…?’
Chronische overprikkeling is ook een soort balans, een manier van leven. Je weet immers niet beter. Ik pepte mezelf elke dag op met een flinke dosis koffie, de hele dag door, om het vervolgens regelmatig af te toppen met een of twee glazen wijn. En in het weekend sliep ik bij wat ik door de week steevast aan uren slaap miste.
Tot de kinderen kwamen, dus tot ik zwanger werd of eigenlijk, probeerde zwanger te worden. Toen minderde ik de koffie, stopte lange tijd met alcohol en bleef het weinig gebruiken toen het weer ‘mocht’. En ik sliep niet meer bij, had in het weekend niet de tijd en de rust om de gemiste uren slaap in te halen.
Vijf jaar lang hield ik dat vol, tot ik dus in volle vaart tegen de denkbeeldige blinde muur knalde. Hoe dan…? Hoe heb ik zo lang nog kunnen functioneren, met veel te weinig slaap, zonder pepmiddelen, zonder rust, en met een veel zwaardere baan. Toen de kinderen 3 en 2 waren werd ik tenslotte manager in een ziekenhuis. Tot het niet meer ging, niets meer ging, er niets meer over was. Hoe dan, hoe heb ik mezelf helemaal kapot kunnen werken? Zo dus, door ziende blind te zijn.
5 reacties
Mooi gezegd: “chronische overprikkeling is ook een balans”.
Super tof dat je zoveel deelt. Ik wonder/wander met je mee!
Kwetsbaar, herkenbaar en het nodigt uit om met je mee te verwonderen “hoe dan wel”
Zo herkenbaar. Gewoon door blijven draaien. Ookal ging het op het laatst niet meer. En nu nog minder dan de heeft aankunnen. Hoe dan, heb ik me ook vaak afgevraagd.
Dank je voor het delen.
Ja, “Hoe dan?”
Op wilskracht? Door zonder je vragen te stellen mee te doen? Je weet niet beter?
Zonder hard werken tenslotte geen Tesla! 😉
Schouders eronder en door, de aanhouder wint, no pain no gain, nur die Harten kommen in de Garten. Zelfs iedere taal heeft er zijn gezegtes voor.
Ik wist niet, dat ik al jaren op het randje balanceerde. Tot het randje afbrak. Een aardverschuiving. In verwondering blijf ik helemaal onderaan achter. Ik probeer weer door te lopen, zoals ik altijd deed: Hup, puin vegen, schouders eronder en door. Maar het blijkt een hoopje instabiel zand, het lukt maar niet. En één van de vragen, die rondjes draaiden in mijn hoofd: “Hoe dan?”
Ook ik wander en wonder graag met je mee!
Wat een eerlijk verhaal en ongetwijfeld herkenbaar voor veel lotgenoten. Dat dit voor anderen kan helpen om eerder van de rotonde te stappen!