Het was een enorm chaotische en drukke ochtend. Om 5 uur werd ik wakker gemaakt en om 6 uur weer, krap lag ik in ons dubbel gevulde bed en mijn hoofd begon al te spinnen. Het aankleden, het ontbijt, het pakken van de dagelijkse tassen en spullen, alles leek ons allemaal meer energie en tijd te kosten.
Verhit en zwaar vermoeid kwam ik bij school aan. De 11 uur (gedeeltelijke) slaap van de afgelopen nacht leken niets te hebben bijgedragen. Fietsen parkeren, sloten dicht, sleutels opruimen, juffen informeren, één tas naar binnen want met één nog een afspraak. Gelukkig pas over een half uur dus even rust… het begon zachtjes te regenen.
‘Gaat het?’ Ze kijkt me aan, ik kijk terug met een veel betekende blik. ‘Was het zo’n ochtend?’ ‘Ja.’ Als de klassen kinderen de school in zijn en ik met één weer op de fiets wil stappen vraagt ze: ‘ik heb tijd vandaag, jij hebt toch ook even tijd nu? Zin in een kop koffie?’ Ik aarzel even, reken uit of ik die tijd inderdaad heb en voel een vreemde rust komen. ‘Graag’ zeg ik lachend, ‘heel graat zelfs’.
Ze woont vlakbij de school dus we zitten binnen een mum van tijd aan haar keukentafel. We praten wat, ze zet koffie, lachen om de situatie, ze schenkt de koffie in en ik kijk naar haar tuin. Het is allemaal net als bij ons, gezellig met wat dingen hier en daar. Spullen waar wat mee gedaan is en waar nog wat mee moet. In mijn hoofd is dat bij ons thuis een ontplofte bende, een chaos, terwijl ik diep van binnen weet dat het niet zo is. Het is gewoon de dagelijkse gang der dingen, de was, speelgoedjes, boeken, glazen, niets bijzonders. Maar in mijn hoofd een puinhoop, mijn hoofd een puinhoop.
Ik weet wat het is en eigenlijk ook waardoor het komt. De twee recente vakanties kort achter elkaar, een nieuwe baan, überhaubt weer aan het werk en een nieuw weekschema als gezin hebben mijn hoofd gevuld met indrukken, prachtige prikkels maar ook verstorend, te vullend. Samen met de dagelijkse rommel zorgen ze voor chaos, wolligheid, kortsluiting, oftewel een veel te vol, overprikkeld brein. Tel daar nog een nieuw fitness-schema bij op en de overload is compleet: je doet tenslotte alles met je brein. De vraag is nooit waarom het zo komt, die overprikkeling. De vraag is meer: hoe kom ik er weer vanaf?
Na een kwartier moeten we weer gaan, we trekken onze schoenen en jassen weer aan en stappen op de fiets. Ik voel me lichter, rustiger, voel meer controle over de wollige chaos in mijn hoofd. ‘Dank voor de retraite’ zeg ik. ‘Graag gedaan, kleine moeite om je even voor een kop koffie te vragen’. Kleine moeite, groot effect, denk ik terwijl ik in vliegende vaart naar onze afspraak fiets.
