Vol bewondering en ook verwondering kijk ik naar iemand als die een mengpaneel bedient. Door de hoeveelheid schuifjes en de nog eindelozere hoeveelheid combinaties lijkt het voor mij haast onmogelijk daarmee een balans te creëren, een balans die zorgt voor prachtig geluid, uitgebalanceerde tonen en klanken die samensmelten tot iets prachtigs.
‘It’s all about balance’. In mijn studietijd zei een toenmalige vriendin dit regelmatig, tegen zichzelf, maar ik voelde me zeker ook aangesproken. Misschien omdat het me eigenlijk zelden lukte, het houden van enige balans. Mijn leven bestond vooral uit uitersten, uit pieken en dalen. Vaak redelijk hoge pieken, wat heel fijn is natuurlijk, maar daarna gecompenseerd door vaak hele diepe dalen.
De coach die bij mij als eerste zag en uitsprak dat ik mogelijk autisme heb legde me kort uit dat een mensen verschillende soorten intelligenties heeft. We kennen allemaal wel het IQ, de intelligentie quotiënt, waarbij het gaat om je rationele zelf, het vermogen gedachten te vormen, overtuigingen en een visie te hebben.
Wat minder mensen weten is dat er ook andere quotiënten of intelligenties in ons zitten. Denk daarbij aan je EQ, emotionele intelligentie, je gevoelens, vermogen tot verbinding en relaties, je SQ of spirituele intelligentie, wat aangeeft hoe je omgaat met je identiteit, zingeving en waar je inspiratie uit haalt, en je FQ, fysieke intelligentie, hoe je omgaat met je lijf, je fysiek, en met beweging, voeding en ontspanning. Van die coach begreep ik dat neuro-divergente mensen vaker een disbalans hebben tussen de verschillende intelligenties, en dat ze compenseren om toch binnen de bandbreedte van normaal te vallen, gevormd door de groep ‘gemiddelde mensen’.
Nu ik weer aan het werk ben merk ik juist die disbalans. Ik voel me als een vis in het water en merk dat ik sociaal gezien mooi in balans ben: genoeg reuring en genoeg rust. Maar juist in rust, als mijn lijf bijkomt en ik even geen sociale prikkels hoef te verwerken, lijkt mijn brein een enorme honger te hebben naar kennis, naar intellectuele uitdaging, terwijl mijn bovenkamer zich eigenlijk verveeld.
Natuurlijk ben ik ontzettend blij met mijn nieuwe leven en ben ik redelijk in balans. Ik ervaar minder diepe dalen, ook minder hoge pieken, en daardoor veel meer rust en regelmaat. Mijn psychologische flexibiliteit is veel beter, ik val niet zomaar meer om, ken mezelf veel beter, herken mijn grenzen sneller. En toch… toch ben ik niet in balans, misschien wel nooit, moet ik het niet willen vinden, alleen zoeken naar de juiste tonen en klanken.
