Twee jaar geleden werd ik 35 jaar. Een prachtige leeftijd, midden in het leven. ’Nog niet eens op de helft’, zeiden mensen. En dat hoop ik natuurlijk. Maar ik kon alleen maar denken: ‘nog eens een helft, en meer zelfs misschien, hoe ga ik dat volhouden?’
Ik had de vraag of ik nog wilde leven meermaals gehad, vooral omdat ik depressieve klachten had. Ik wilde graag leven, alleen vroeg ik me steeds af waar ik de energie vandaan ging halen. Dus ik wilde leven, maar liever niet met dit continue tekort aan energie en in deze neerslachtige stemming. Vanaf het eerste moment dat ik me bewust was dat ik (mogelijk) autisme heb, wist ik ook dat mijn depressieve neiging een symptoom was. Een symptoom van mijn uitputting, van het niet meer verder kunnen en niet meer weten hoe ik de avond zonder kleerscheuren zou halen, in ieder geval tot de kinderen in bed zouden liggen.
Net nadat ik uitviel op het werk kon ik het woord burn-out mijn strot niet uitkrijgen. Dat was niet waar ik last had, ik was al bezig met mijn diagnose traject. Ik was niet uitgeput geraakt door het werk, al had het natuurlijk bijgedragen, maar het was niet de hoofdoorzaak redeneerde ik.
Pas maanden later hoorde ik over de ‘autistische burn-out’. De uitputting die ik ervaarde en nog steeds regelmatig ervaar komt niet door het werk, maar door het leven in zijn totaliteit. Ik ben dus niet levensmoe, maar wel moe door het leven. Juist de gewone dingen in het leven, zoals bijvoorbeeld het huishouden, tandenpoetsen, een praatje op het schoolplein, kosten mij veel meer energie. Jarenlang heb ik veel teveel energie verbruikt zonder dat te weten, met langdurige totale uitputting tot gevolg. Er is nog niet veel onderzoek gedaan naar de autistische burn-out, maar op basis van enkele wetenschappelijke onderzoeken en klinisch empirisch onderzoek zijn deze kenmerken bekend:
- Chronische vermoeidheid
- Verlies van vaardigheden
- Afname van de tolerantie voor prikkels
Gelukkig herstel je van een autische burn-out, grotendeels althans, al kan het zeker een tijd duren. Vaak meer dan een jaar. Ik wil het leven niet alleen volhouden, ik wil het ook volleven en ervan genieten. Dus minder kwantitatief energie verbruik en meer kwalitatieve energieke momenten. Dat betekent duidelijke keuzes maken, niet altijd makkelijk, wel vruchtbaar.
Eén reactie
Houd vol, Alice. Dat je weet waar je vermoeidheid vandaan komt lijkt je al te helpen. Soms gaan dingen makkelijker met de jaren, zeker als je kinderen wat groter zijn.
En dan heb je langzaamaan wat meer wind mee dan tegen, zodat de tweede helft (en langer) van je leven je minder zwaar wegen. Ik wens je iedere volgende verjaardag meer energie!