‘Mama, je was de schuur toch aan het opruimen!?!’ Inderdaad was ik begonnen met het leeghalen van de schuur. De hele winter hadden we over allerlei spullen heen moeten stappen en ik had me voorgenomen de indeling van de schuur drastisch om te gooien. Daarvoor moest het wel redelijk weer zijn en dus had ik op de eerste de beste zonnige zaterdag direct mijn kans gepakt.
Tijdens het leeghalen vond ik ook allerlei spullen om te verkopen, in ieder geval weg te doen. Een vriendin had ook wat spullen gebracht, leuk voor een vrijmarkt. Een van de dingen zie me meebracht was een houten tafeltje. Het was van haar oma geweest, de koffievlekken zaten er nog op. Het leek me wel wat voor in de tuin, leuk met wat extra tegeltjes erop. En toevallig (of niet) had ik nog tegelmatjes liggen die ik ooit in een opwelling had gekocht, omdat het me leuk leek die (ooit) ergens op te plakken.
Dus was ik die tegeltjes alvast even aan het vastlijmen, kon de lijm drogen terwijl ik de rest van de schuur opruimde. Midden in de uitdragerij van spullen uit de schuur had ik het tafeltje op een tafel gezet en was in de weer met lijmspatel en tegellijm (die, geloof het of niet, toevallig ook al in de kast stond). De kleine man kijkt verbaasd om zich heen en ik beaam dat ik inderdaad wel een beetje gek bezig ben, dat mama eigenlijk geen twee dingen tegelijk moet doen.
Een paar jaar geleden wees een coach mij erop dat ik eigenlijk elke keer doelen stelde op basis van de aankomende wedstrijden. Zij trok de vergelijking met sporters en legde me uit dat die doelen stellen in de training en die dan vervolgens invloed moeten hebben tijdens wedstrijden. En naast dat ik er voor mezelf elke keer een wedstrijd van maakte en mezelf wilde verbeteren, wilde ik ten opzichte van anderen ook de beste zijn. Elke keer weer, in elke discipline. Onbegonnen werk.
Niet veel later hoorde ik een toptennisser die kans maakte op een grandslamtitel zeggen dat hij het wedstrijd voor wedstrijd, potje voor potje, en zelfs punt voor punt bekeek. Weten waar je heen wilt, de stip op de horizon kennen, maar de weg er naartoe stap voor stap benaderen, niet al te ver vooruit plannen en zo bij kunnen sturen om toch bij die stip te komen, zonder jezelf en anderen totaal uit te putten.
Deze week, de laatste week voor de kerstvakantie, is topsport. Onze oudste is vlak voor kerst jarig, dus we hebben een feestje en een traktatie te organiseren, met daarnaast alle kerstactiviteiten, zoals een kerstlunch en kerstviering op school, en kerstzwemmen. Met als kers op de taart de verjaardag, direct gevolgd door de kerstdagen. Ik ben voorbereid, alles van tevoren in huis gehaald en werk dag na dag de planning af, potje voor potje.
