Vier maanden nadat ik was begonnen in mijn nieuwe baan had ik mijn eerste ‘in gesprek’. Je moet tenslotte met je manager in gesprek blijven, tenminste één keer per jaar. Beoordelingsrondes zijn al een paar jaar uit de mode wist ik, maar er moet toch iets in systemen worden vastgelegd. Ik had al aangegeven dat ik gewoon mee zou gaan in de ronde speciale gesprekken, ondanks mijn korte dienstverband.
Voorafgaand aan het gesprek had ik input moeten aanleveren. Een beetje lastig zonder veel historie om uit te putten en na een lange periode van niet-werken. Toch maakte ik een eerlijk verhaal, met daarin ook hoe fijn ik werd begeleid, hoe fijn opgevangen door het team waar ik deel van uitmaakte, hoezeer ik mezelf kon zijn.
Na het gesprek, wat overigens heel prettig verliep, kreeg ik de feedback. Het was een heel positief relaas, en één zin viel me direct op: dat ik me met schijnbaar gemak gemengd had in het team en me de werkzaamheden eigen had gemaakt. ‘Schijnbaar gemak’, er sprak uit dat mijn leidinggevende wist dat het zo gemakkelijk niet was, niet voor mij. Ik had hem verteld over mijn nieuw verworven zelfkennis, hij wist mijn volledige verhaal en kon dus ook weten dat het helemaal niet zo makkelijk is voor mij, me integreren in een nieuw team, nieuwe cultuur, nieuw ritme.
Aan het einde van dat eerste jaar, ik had inmiddels een nieuwe vaste functie en een nieuwe manager, kreeg ik van deze leidinggevende een persoonlijke kerstkaart. Tot mijn verwondering stond er: je was er opeens… een gevalletje natuurlijke inburgering. Ik moest direct denken aan de woorden van eerder dat jaar, het ging blijkbaar weer met schijnbaar gemak.
Ik moet toegeven dat het gemak niet zo schijnbaar was, het integreren ging in beide gevallen ook best makkelijk, het was wel eens lastiger geweest. Natuurlijk was ik beide keren moe geweest, had het me af en toe onzeker gemaakt, was twee keer een nieuwe baan in één jaar wel wat veel, maar het ging ook best makkelijk, dat bleef. Juist omdat ik mezelf goed ken weet ik wat ik nodig heb, weet ik dat ik vragen moet stellen, dat ik me open moet stellen en dat ik mijn zegje mag doen, dat ik mag vertrouwen op mijn kennis en ervaring.
En misschien juist omdat ik altijd extra veel moeite heb moeten doen om mijn sociale omgeving te ‘lezen’ en te begrijpen, daar dus heel veel mee heb moeten oefenen en me er altijd bewust van ben dat ik niet direct alle sociale informatie oppik, ben ik er juist goed in geworden…
