Begin dit jaar ging ik op reis, voor het eerst zonder man en kinderen met een vriendin naar Costa Rica. Reizen was zeker niet nieuw voor me, ik heb het geluk gehad al een mooi deel van de wereld te kunnen zien. En ook reizen met deze vriendin was niet nieuw. Voordat we kinderen kregen hadden we er al een paar mooie reizen op zitten.
Wel nieuw was dat ik nu voor het eerst sinds mijn diagnose een lange vliegreis ging maken naar een andere deel van de wereld met een andere voor mij onbekende cultuur, andere gewoonten en gebruiken, andere geuren, kleuren en smaken.
Het grootste deel van de tijd brachten we door in de natuur. Om alles rustig op ons eigen tempo te kunnen doen regelden we de meeste dingen zelf. In het nationale park van Tortuguero boekten we onze enige tour, een kanotocht om 6 uur ‘s morgens. We konden dit tenslotte niet zelf doen en wilden ook graag dieren spotten, iets wat zonder gids niet goed zou lukken werd ons steeds verteld. Op de betreffende ochtend peddelde onze vriendelijke gids de kano richting de ingang van het park. ‘We gaan dieren zien en kijken wat de jungle ons vanochtend te bieden heeft’, zei hij.
Tijdens de boottocht naar het dorpje de dag ervoor had een Tico die achter me zat al vriendelijk meerdere kameleons op boomtakken aangewezen. Twee keer lukte het me het prachtige beest te zien, de andere keren staarde ik naar de oneindige hoeveelheid takken en bladeren zonder te weten hoe te focussen en waarop te letten.
Onze gids wees dier na dier aan: leguanen, prachtige vogels, miereneters, luiaards, apen en zelfs een kaaiman. In het begin koste het me enorm veel moeite de dieren te zien, zelfs als de gids de boot zo goed mogelijk in positie bracht en net zo lang wees tot we het zagen. Maar na een tijdje merkte ik dat ik de dieren steeds sneller zag en vooral vogels steeds makkelijker zelf kon spotten, soms al eerder dan de gids.
De volgende dag beklommen we de heuvel van het park om zo een mooi uitzicht te hebben. Al in de ochtend spotte ik een paar mooie vogels vlakbij ons guest house. En eenmaal boven op de heuvel zag ik zelfs een luiaard vlak boven ons gemoedelijk in een boom hangen. Toen ik later ook een paar toekans spotte en ik me realiseerde dat veel mensen deze dieren überhaupt niet te zien krijgen in Costa Rica begon ik me af te vragen hoe het kon dat het mij wel lukte.
Van mensen met autisme is bekend dat ze een veel gedetailleerdere waarneming hebben dat gemiddeld en dat informatie ongefilterd binnenkomt. Vaak zorgt dat voor een enorme chaos in mijn hoofd, maar deze keer kon ik alle verschillende waarnemingen gebruiken om de dieren op te sporen. De gids had namelijk ook uitgelegd en laten hoe hij te werk ging bij het spotten, waar hij op lette en wat erop kon wijzen dat er een dier in de buurt was. Met deze informatie lukte het me vaak en ook op de gekste plekken (bijvoorbeeld op een parkeerterrein) om dieren te vinden.
Na een paar dagen merkte ik dat mijn hoofd vol was en ook steeds eerder op de dag vol werd. ‘Ik ben spot-moe’ zei ik tegen mijn vriendin. Het focussen op en het absorberen van alle waarnemingen hadden veel opgeleverd, maar zorgden er ook voor dat mijn batterij leger begon te raken. Mijn brein kon de enorme hoeveelheid informatie niet meer verwerken in de korte tijd die het daarvoor had (lees: ‘s nachts). Na een ruime week ging ik dan ook spot-moe, maar intens voldaan terug naar huis.
