Voor het kinderfeestje die middag sta ik ‘s morgens pannenkoeken te bakken. Ik ben aan het werk en heb mijn laptop op het aanrecht staan. Door de speakers schalt de stem van een van de bestuursleden, die uitlegt hoe we er als bedrijf voorstaan. Ik kon de webcast niet live kijken, dus neem ik deze vrijdagochtend rustig de tijd, terwijl ik dus óók pannenkoeken bak.
Maandagochtend krijg ik belangstellend de vraag: ‘hoe was het kinderfeestje?’ Ik vertel de leukste momenten en zeg er lichtelijk beschaamd bij dat ik ‘s morgens de pannenkoeken had gebakken tijdens het kijken van de webcast, terwijl ik ‘eigenlijk’ óók aan het werk was. Alsof ik me ervoor moet verantwoorden, ik gespijbeld heb, niet eerlijk ben, niet integer.
Diezelfde maandagochtend heb ik nog een hele lijst whatsapp berichten te beantwoorden, korte reacties die ik allang had kunnen geven ware het niet dat het me niet goed lukt om dat tussendoor te doen. Dan moet ik in het weekend apart mijn telefoon pakken, per bericht mijn aandacht focussen terwijl de kinderen in het rond rennen en ik ook nog de was moet doen, plantjes in de tuin moet zetten, en dan het liefst mijn laptop aanzet omdat het met een toetsenbord veel makkelijker gaat dan dat gepiel op mijn mobiel.
Tijdens een sessie met mijn psycholoog had ik al eens gevraag hoe het toch kan dat ik tijdens vergaderingen beter kan focussen op wat er gezegd wordt als ik juíst ook wat anders zit te doen. Bijvoorbeeld tijdens de vergadering een tekstje schrijven, mails wegwerken of dus die app-berichten beantwoorden. Net zo goed als dat ik me bij een focustaak, zoals het maken van een memo, beter drukke muziek op kan zetten, terwijl diezelfde muziek me op andere momenten totaal gek maakt. Ik vertelde erbij hoe vaak ik me ongemakkelijk had gevoeld, het idee had dat ik iedereen fopte, mijn beloning helemaal niet verdiende omdat ik er zoveel naast deed, nou ja naast…
Zoals wel vaker schoot ze in de lach en legde uit dat ik juist mijn brein hielp met focussen door tegelijk iets anders te doen. Het zorgt ervoor dat mijn gedachten niet gaan meanderen en met mijn aandacht aan de wandel gaan. Op die manier kan ik juist wel focussen, terwijl het tussen twee volstrekt andere dingen als de was doen en in de tuin werken juist veel meer energie kost om ook nog aan berichten te denken: wel tegelijkertijd dus, maar niet tussendoor.
En dus knip ik wat simpele tekstjes voor onder ander deze blog tijdens een vergadering van mijn vrijwilligerswerk. Mijn hoofd is al moe als we beginnen en tijdens de pauze zegt een ander meelevend: ‘meisje, je doet ook veel teveel tegelijk!’ Ik voel spanning opkomen, ontspan en leg rustig uit waarom ik dat doe, dat het juist helpt. ‘Dat moet je het zeker doen, ik begrijp het’ is het begripvolle antwoord.
Ik begrijp het ook, maar ik snap het niet… en wat doet het ertoe, het werkt!
