Terwijl ik nog opgebrand dus ziek thuis zat wist ik het al: qua inhoud hoef ik me niet echt aan te passen aan mijn nieuw verworven inzichten, de crux zit hem in de vorm. Tot dan toe had ik mijn carierre opgebouwd op basis van een enorme ambitie, torenhoge verwachtingen, oneerlijke vergelijkingen, het vermogen kansen voor mezelf te creeren en de durf ze uit te voeren. Op zich zijn dat op de verwachtingen en vergelijkingen na geen slechte eigenschappen, maar de combinatie bleek giftig, giftig ziekmakend.
Toen duidelijk werd dat ik niet kon terugkeren in mijn oude functie (wat ik al vanaf dag één zelf wist) en ook niet bij mijn ex-werkgever, kreeg ik coaching om op een gezonde manier terug te kunnen keren op de arbeidsmarkt. Deze jobcoaching ging ook vooral om de vraag welke vorm mijn arbeidsrelatie zou moeten hebben, wat voor soort contract, hoeveel uur, wat voor soort sector en welk type bedrijf en functie.
Uiteindelijk vond ik een baan in de semi-publieke vervoerssector, in een functie op mijn niveau met veel autonomie, voor de 20 uur die ik volgens de verzekeringsarts van het UWV zou moeten kunnen werken, uitgaande van een duurzame situatie. Nu komt dit op mij over als een logische keuze, maar de weg er naartoe was een lange zoektocht.
Want was het geen goed idee om voor mezelf te beginnen? Als zelfstandige zou ik veel autonomie hebben, maar toch ook veel onzekerheid. Ik zou mijn eigen werk moeten creëren, wat ook weer bakken energie kost, die ik waarschijnlijk niet (altijd) heb. En wilde ik niet terug naar de zorg, de sector waar toch ook mijn hart ligt? Het ziekenhuis als bedrijf is complex en 24/7 in beweging, geen goede omgeving om in alle rust stabiliteit in mijn leven te kunnen brengen. Daarbij is de zorg als sector enorm complex, een spinnenweb aan soorten bedrijven, klein en groot, met soms tegenstrijdige belangen.
Nog steeds ben ik dolblij met mijn hervonden plek in de maatschappij, al botst én kriebelt het ook soms. Op dit moment ben ik ‘ziek’ thuis, omdat de situatie in mijn gezin veel van mij vraagt, meer dan ik naast mijn werk aankan (het was ‘game-over’). Ik heb mezelf opgerekt tot het elastiekje niet meer verder rekte en moet tijd nemen om te herstellen, mijn brein ontlasten. Natuurlijk is er verdriet, rouw, om mijn kind, mijn gezin, mijn toekomstbeeld. Maar er is ook hoop, nieuwe energie, er zijn mogelijkheden, kansen.
Want voordat ik overbelast raakte had ik soms ruimte in mijn hoofd over, ander soort ruimte, ander soort energie, intellectuele ruimte. Wil ik niet nog of toch iets anders? En wat dan? Maar vooral: hoe dan? Hoe past het in mijn leven, in mijn gezinsleven, werkleven, rustleven? Wat het ook wordt, ik kies hoe dan ook voornamelijk voor de vorm.
