Winteren

De titel van het boek viel me gelijk op in de boekhandel. ‘Winteren’ van Katherine May, met als originele titel ‘Wintering’. Een werkwoord, maar niet zoals winterslapen of overwinteren. Een woord met een veel diepere, veel persoonlijkere lading: ‘ik winter, winter jij?’

Ik las het boek vlak voordat ik uitviel op mijn werk, aan het begin van de herfst. Een eerlijk verhaal over een vrouw die vaker dan gemiddeld donkere periodes kent, die zich dan moet terugtrekken, zoals de natuur zich terugtrekt tijdens de winter. Eindige periodes, maar ook terugkerend.

Dat jaar winterde ik voor het eerst bewust. Mijn winter was diep en zwaar, koud en guur, maar ik wist dat er na de winter een nieuw begin zou komen. Dat nieuwe begin kwam nog niet in de lente, maar precies een herfst later. Ik voelde nieuwe energie, verlichting. En juist die winter besloot ik heel bewust te winteren.

Al heel lang weet ik dat na een seizoen weer toe ben aan een volgend seizoen. Vooral na de zomer verlang ik naar de herfst, naar kortere dagen, naar regen, wind en binnen zitten. Ik weet nu dat de lente en vooral de zomer mij in zijn totaliteit overprikkelen, en dat ik na die uitbundige seizoenen moet uitrusten, moet bijslapen en bijkomen, dus moet winteren.

Heel bewust ging ik bijna elke avond met de kippen op stok, direct na de kinderen ook onder de wol. De kou en de donkere avonden hielpen om te kunnen genieten van mijn zachte pyjama en warme, zware dekens. Meer dan ik ooit dacht te kunnen genoot ik van de lange nachten van 10 tot wel 12 uur slaap.

Tot in het begin van de lente de avonden weer langer werden en ik op een mooie avond, liggend in bed, dacht: ‘wat doe ik hier eigenlijk?’ Míjn winter was ook voorbij.